Hasan Kallimci

Mahallemizin ortasında ağaçlık bir alan vardı. Belediye, orayı bir park hâline getirmişti. Uzun ve sıcak yaz günlerinde hemen oraya koşar, oynardık. Parktaki ağaç gölgelerine oturur, uzanır, serinler; yorgunluğumuzu orada atardık. O ağaçlık yer, bizim en sağlıklı oyun alanlarımızdan biriydi.

Başka oyun alanlarımız da vardı olmasına amma oralar sağlıksızdı. İlçemizi boydan boya ikiye bölen bir çay, bizim mahalleden de geçerdi. Pis suların döküldüğü bu çayın kenarlarında, kumdan su kanalları yapar, "çay çaycıklar" oynardık. Köprünün üzerine oturur, ucuna bir değnek bağladığımız uzun ipimizi suya salardık. Suyun getirdiği otlar, çöpler değneğimize takılır; biz bu oyuna "balık tutma" adını verirdik. Yaz geceleri, caddenin elektrik direğinin dibinde birikir, orada iki takıma ayrılırdık. Oralarda, yemek artığı bir irice kemik bulmak bizim için kolay olurdu. Birimiz, kemiği direğe birkaç defa vurduktan sonra karanlığa fırlatırdı. Hepimiz onu bulmak için koşardık. Bulan kişinin takımındakiler, diğerlerinin sırtında direğe kadar taşınırdı. Bu oyuna "çıldır kemik" derdik. İşte böyle sağlıksız ortamlarda kendimize oyunlar icat ederdik.