-Üniversiteden çıkınca eve bir şeyler almak için çarşıya uğradım. İşim bitince otobüs durağına gitmek üzereyken bir çocuk kâğıt mendil satmak için bana dil dökmeye başladı. Bir tane aldım. Çocuk yanımdan ayrılır ayrılmaz koşarak yolun karşısına geçti. Bir adamın yanına gitti. Adam otuz otuz beş yaşlarındaydı. Çocuğu ite kalka götürmeye çalışıyordu. Adamı akrabası, abisi sandım. Gidip neden onu bu yaşta çalıştırdığını, onu çalıştırmak yerine okula göndermesi gerektiğini söylemek için karşıya geçtim.

Fatih, Tuğrul’un sözünü kesti:

-Çocukta ekmek parasını çıkarıyor. Gönül isterdi ki çocuklar sınıflar da olsun ama hayat…

- Çocukla ıssız bir sokağa saptılar. Böyle olunca konuşmak yerine takip etmek istedim. Nereye gittiklerini merak etim. Hiç konuşmadan yürüyorlardı. Yıkık dökük bir evin önünde durdular. Sağa sola bakıp içeri girdiler. Birkaç dakika sonra da ben içeri girdim. Bir bahçeden geçerek başka bir evin önüne geldim. İçerden sesler geliyordu. Pencereden usulca içeriye bir göz attım. İçerde sekiz dokuz çocuk ve iki adam vardı. Çocukların en büyüğü en fazla on, on iki yaşlarında. Çocuklara durmadan bağırıp onları tartaklıyorlardı. Ne yapacağımı şaşırdım. Önce içeri girecektim; ama sonra bunun iyi bir fikir olmadığını anladım. Hemen oradan uzaklaşıp bir karakola gittim. Olanları anlattım. Rutin bir olaymış gibi davrandılar. Şaşırdım. Polislerle olay yerine geldiğimiz zaman adamlardan ve çocuklardan biri yoktu. Diğer adamı yakaladılar, çocukları da karakola götürdüler. 

Fatih söze karıştı:

-Eeee  ne güzel işte. Vicdansızı hapse tıkacaklar. Çocuklar da kurtulmuş, gerçi bir çocuk yokmuş; ama en azından diğerleri için iyi.

-Fatih,  her şey söylediğin gibi olsa keşke. Bir polise, adama ne olacağını sordum. O da kardeşim bunlar gibilerini her gün yakalıyoruz. Birkaç ay yattıktan sonra dışarı çıkıyorlar. Çocuklara gelince zavallıları bir yurda yerleştirirler. Küçük bedenleri, küçük kalpleri yıpranan çocuklar, orada da sevgiyi şefkati bulamazlar. Kimileri tekrar oradan kaçar, karanlık sokaklarda bedenleriyle hayatları da kaybolur gider. O an kendimden ve etrafımdaki insanlardan nefret ettim. Bizler bu çocuklara sahip çıkmazsak, topluma kazandıramazsak muhakkak ki karanlık eller onlara sahip çıkacak.

                                                                                                                          SEVGİ GÜLER

Paylaşabilirsiniz...