Evdeki işlerimi hallettim. Dışarı çıkmak için nedensiz bir istek geldi. Apar topar kendimi sokaklara attım. İnsanlara karıştım. Sesler arasında öylece dolaştım. Sanki herkeste bir ben vardı. Ama bu da yetmedi, bana. Sinemaya gideyim, dedim. Hiç düşünmeden ilk seanstaki filmin biletini aldım. Bir komedi filmi. Güldüm. Film bittiğinde acıktığımı hissettim. Bir de yemeğe gideyim dedim. Kargaşa, komediden sonra sakin bir yerde yemek yemek istedim. Deniz kenarında sessiz, unutulmuş bir yer seçtim. Burada bana ait bir şeyler vardı sanki.

Tatil günüm bitmek üzereydi. Çarçabuk eve gitme isteği öyle bir canlandı ki içimde, yürümeye bayılan ben eve gitme sabırsızlığından, bir taksiye atladığım gibi soluğu evde aldım. Kapıyı açıp içeriye girdim, sımsıkı kapattım. Bir daha açmayacak gibi. Derin bir nefes aldım.

Evde televizyona daldım. Zaman geçip gitmiş, tutabilir miydim acaba? Kitap okumak istedim. Denedim, denedim olmadı. Gözlerim yazıyı görüyor; ama ne yazdığını görmüyordu. En iyisi mi uyumak, dedim. Yarın iş beni bekler, diye.

Aynanın karşısına geçtim. Bir müddet baktım, öylece. Sonra sabah üzerimden çıkarıp dolaba koyduğum hüzünleri, mutlulukları – her şeyi- sırayla, itinayla teker teker giydim. Aynaya baktım. Topladığım saçlarımı yeniden açtım. Şimdi oldu dedim. Aslında ben her şeye rağmen tüm hüzünlerimle, mutluluklarımla benim, dedim. Aynadaki benden mutluydum. Yatağa uzandım, yorganıma sarıldım. Çekip gidemem, gitmek istemem.

SEVGİ GÜLER

Paylaşabilirsiniz...